Έμπνευση ήταν το ‘“Τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο” του Judith Butler και της Gayatri Chakravorty Spivak,  

Αφορμή ήταν το  άρθρο ‘Queer and Queering in the Greek Cultural Sphere’ της Ντιάνας Μάνεση που εκδόθηκε το 2021. Σε αυτό, η Μάνεση προτείνει μία μη-γραμμική διασύνδεση μεταξύ των κουήρ ακτιβισμών του παρόντος και των κινητοποιήσεων ενάντια στη έμφυλη βία και στους βιασμούς από το αυτόνομο φεμινιστικό κίνημα της Μεταπολίτευσης. Κάνει συγκεκριμένες αναφορές στις ‘Reclaim the Night’ διαδηλώσεις της δεκαετίας του 1980 και στις κινητοποιήσεις ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού που διοργανώθηκαν το Νοέμβριο του 2016 στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις από μια συνέλευση αναρχικών φεμινιστικών και λεσβιακών συλλογικοτήτων (Brastards, Beflona, LOA) και άλλα ακτιβιστ@. Γράφει:  

“From the 1970s discourses of autonomous feminists centring on male violence to the anti-rape claims of anarchist feminists in 2016, violence against feminine bodies and the reclaiming of public space, all emerge as continuous claims of an unfinished feminist emancipation, one that acknowledges the performative force of an anti-rape feminist rage coming from 1980s autonomous feminism and re-emerging in the present. From the militant and defensive proclamations of autonomous feminists of the late 1980s to the more embodied, inclusive and sex-positive claims of anarchist and lesbian feminists nowadays, it seems that feminist history in Greece can be documented through a non-linear ethnographic/ historiographical approach, which looks for historical and affective ‘touches’ that form communities of feminist rage across present, past and future. Such an approach to feminist archives and historiography can further reflect anxieties about the past debts of autonomous feminism and the future obligations of queer feminism”. (σελ. 148)